The Greek Kiwi

Έλα, παραδέξου το: για να διαβάζεις αυτό το άρθρο θα έπρεπε να κάνεις κάτι άλλο αυτήν την στιγμή. Έχεις διάβασμα; Να τελειώσεις μία εργασία; Να σιδερώσεις δύο λεκάνες ρούχα; Να γράψεις ένα ακόμη ανούσιο report που δεν θα διαβάσει κανείς? Αν είσαι  από εκείνα τα άτομα που θεωρούν ότι είναι αναβλητικοί επειδή χαζεύουν στο Facebook όταν είναι στο γραφείο ή επειδή αναβάλλουν να κατεβάσουν τα καλοκαιρινά από την ντουλάπα μέχρι να μπει ο Ιούνιος,  αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα .  Είσαι ώριμη και συγκροτημένη προσωπικότητα και μπράβο σου.   Συνέχισε παρ' όλα αυτά να διαβάζεις  (ιδίως αν είσαι ο σύζυγός μου ή η μαμά μου) μήπως έτσι καταλάβεις λίγο περισσότερο εμάς τους άλλους. Αυτή η ανάρτηση απευθύνεται σε εσένα,  χρονίως αναβλητικέ μου φίλε ή φίλη .  Σε εσένα που είσαι μονίμως αργοπορημένος στα ραντεβού σου, που η καθημερινότητά σου είναι ένα διαρκές τρέξιμο να προλάβεις προθεσμίες, δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες, δρομολόγια αεροπλάνων και πλοίων. Σ...

Όσοι δεν έζησαν αυτόν τον πόνο, να μην μπορούν να κάνουν παιδιά ενώ όλοι οι άλλοι γύρω τους φαίνεται να έχουν ή να περιμένουν, είναι ευτυχισμένοι μέσα στην αθωότητά τους.  Κι αν έχω κλάψει... Να βλέπω μία-μίά τις ελπίδες μου να μαδάνε σαν τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Να με καλεί για να μου ευχηθεί στην γιορτή μου κάποια φίλη και να μου ανακοινώνει ότι είναι 3 μηνών έγκυος -πριν από 3 μήνες ήμουν στο γάμο της! Μετά από εκείνο το τηλεφώνημα ήμουν συντεντριμμένη για μέρες ολόκληρες.  Το αδιάκοπο ερώτημα: " εγώ γιατί όχι;" Ύστερα, να μένει έγκυος η παιδική μου φίλη, χωρίς να είναι παντρεμμένη, χωρίς να το προσπαθήσει καλά-καλά. Να κλαίω με λυγμούς στο κρεβάτι: "Δεν θέλω να ελπίζω πια! ". Να βλέπω τον άντρα μου να κλαίει σαν μικρό παιδί δίπλα μου, να λέει μέσα στα αναφιλητά του πως του ραγίζει η καρδιά. Όχι πολλές ημέρες μετά, άλλη φίλη, σχεδόν 10 χρόνια μεγαλύτερή μου, μένει έγκυος στα 40 χωρίς καν να το πάρει χαμπάρι ώσπου έφτασε 3 μηνών.  Αν έχε...

Έναν χρόνο πριν, βρέθηκα εγκλωβισμένη μέσα στην σκοτεινή τρύπα που ονομάζουμε κατάθλιψη: η ζωή μου δεν είχε νόημα, τίποτε δεν με άγγιζε, δεν ήθελα να βλέπω άνθρωπο, η θλίψη βάραινε πάνω μου σαν ένα σακίδιο που κουβαλούσα 24 ώρες το 24ωρο, κοιμόμουν λίγο και άστατα, ένιωθα μονίμως εξαντλημένη.  Εκείνη την περίοδο δεν είχα ιδέα ότι περνούσα κατάθλιψη. Πίστευα ότι η κατάθλιψη είναι δείγμα αδύναμης ιδιοσυγκρασίας και συγχρόνως μία πολυτέλεια του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής.  Στην πραγματικότητα, όλα όσα βίωνα ήταν ήταν αποτέλεσμα ελλιπούς προετοιμασίας :  ο χειμώνας στην ζωή μου είχε έρθει κι εγώ, σαν τον τζίτζικα του μύθου, δεν είχα τα εφόδια να τον αντιμετωπίσω .  Ναι μεν είχα φροντίσει να τικάρω όλα τα σωστά κουτάκια (σπουδές, καριέρα, γάμος, σπίτι, ταξίδια), αλλά απέφευγα "τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι" της ζωής. Εξακολουθούσα να θάβω κάτω από το χαλί τους φόβους και τις υπαρξιακές αγωνίες μου. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των 30 μου χρόνων ...