The Greek Kiwi

Χτυπάει το ξυπνητήρι την καθορισμένη ώρα. Το κλείνω. Σε 10 λεπτά ξαναχτυπάει, το ξανακλείνω. Και ούτω καθ' εξής, ώσπου καταλήγω να τρέχω αλλόφρων στην δουλειά ή οπουδήποτε έχω να πάω, μασουλώντας μία μπανάνα στην διαδρομή και καίγοντας την γλώσσα μου με τον καφέ. Πόσο καλά  μπορεί να πάει μία ημέρα που έχει ξεκινήσει με άγχος, ένταση και γκρίνια; Ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που τρέχω πανικόβλητη τα πρωινά. Οι περισσότεροι από τους γνωστούς μου δεν προλαβαίνουν να πάρουν ένα πρωινό της προκοπής, πέρα από έναν καφέ και ένα κουλούρι καθ' οδόν προς το γραφείο. Αν οι ημέρες σου ξεκινούν κάπως έτσι, έλα να πλάσουμε μία άλλη εκδοχή του πρωινού σου. Αναλογίσου για μία στιγμή: πόσο διαφορετικά θα ένιωθες αν άρχιζες την ημέρα σου αφιερώνοντας χρόνο στον εαυτό σου και συγκεκριμένα στην προσωπική σου εξέλιξη;  Τι βελτίωση θα μπορούσες να σημειώσεις μέσα σε μερικούς μήνες, σε έναν χρόνο από τώρα, στην φυσική σου κατάσταση, στην εμφάνισή σου, στην υγεία σου, στην καριέρα σου, στις...

Έλα, παραδέξου το: για να διαβάζεις αυτό το άρθρο θα έπρεπε να κάνεις κάτι άλλο αυτήν την στιγμή. Έχεις διάβασμα; Να τελειώσεις μία εργασία; Να σιδερώσεις δύο λεκάνες ρούχα; Να γράψεις ένα ακόμη ανούσιο report που δεν θα διαβάσει κανείς? Αν είσαι  από εκείνα τα άτομα που θεωρούν ότι είναι αναβλητικοί επειδή χαζεύουν στο Facebook όταν είναι στο γραφείο ή επειδή αναβάλλουν να κατεβάσουν τα καλοκαιρινά από την ντουλάπα μέχρι να μπει ο Ιούνιος,  αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα .  Είσαι ώριμη και συγκροτημένη προσωπικότητα και μπράβο σου.   Συνέχισε παρ' όλα αυτά να διαβάζεις  (ιδίως αν είσαι ο σύζυγός μου ή η μαμά μου) μήπως έτσι καταλάβεις λίγο περισσότερο εμάς τους άλλους. Αυτή η ανάρτηση απευθύνεται σε εσένα,  χρονίως αναβλητικέ μου φίλε ή φίλη .  Σε εσένα που είσαι μονίμως αργοπορημένος στα ραντεβού σου, που η καθημερινότητά σου είναι ένα διαρκές τρέξιμο να προλάβεις προθεσμίες, δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες, δρομολόγια αεροπλάνων και πλοίων. Σ...